Απολογισμός

// // 11 comments
Μεγάλωσα αρκετά πια. Είμαι σε αυτή την ηλικία που δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά και το να ονειρευτείς, γνωρίζεις καλά, ότι είναι εγκεφαλική συνήθεια ενός αυθόρμητου παλαιού εαυτού. Σε αυτή την ηλικία έχεις σταματήσει να σε ενδιαφέρουν οι προσωπικές αναμνήσεις και ψάχνεις σημαντικότερες που δεν είναι άλλες από τις συλλογικές. Αυτές που συνετέλεσαν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο σε αυτόν εδώ τον τόπο.
Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα παρά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος. Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του. Δεν μιλώ για «εθνική υπερηφάνεια» διότι είναι σχήμα οξύμωρο εφόσον η υπερηφάνεια κρίνεται από την πορεία αυτού που την κουβαλά. Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας, σε γκαλερί που εκθέτει τους ατομικούς εξευτελισμούς τού κάθε πλανόδιου «ηγέτη», που ήθελε και θέλει να διαφεντεύει τις αξίες μας. Μιλώ για την συλλογική κατανόηση του τελματώσαμε. Να βάλουμε κάτω τις πλάστιγγες και να ζυγίσουμε τι έχουμε να χάσουμε από την προσωπική μας κληρονομιά για να δώσουμε στην συλλογική, πριν τα σκουλήκια κάνουν πάρτι στα κορμιά μας.
Η πρόταση που ηχεί έντονα στα αφτιά μου, χρόνια τώρα, είναι: «Τι θα κερδίσω εγώ;». Την έχω ακούσει σε καφενεία, σε κομματικά γραφεία, σε διεκδικήσεις, στο super market, στο δρόμο, στα χωράφια, στην δουλειά μου, στην παραλία, στα βουνά, στα χωριά και στις μεγαλουπόλεις. Αντάλλαγμα κέρδους έγινε η αξιοπρέπεια. Κόβουμε επί δεκαετίες τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για την πουλημένη συνείδηση μας, για την εθελοτυφλία μας, για το προσωπικό μας κέρδος. Λες κι αν βγάλεις αναίμακτα αυτόν τον χρόνο δεν θα σε βρει τον επόμενο το «τι θα κερδίσω εγώ;» ενός άλλου δειλού που ήρθε η ώρα να κόψει το δικό του τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.
Καμιά οικονομική κρίση δεν πρόκειται να χτυπήσει αυτή εδώ την χώρα. Διότι η Ελλάδα δεν έχει λαό, έχει άτομα. Διότι στην Ελλάδα δεν κόβουμε τιμολόγια πώλησης ή αγοράς αλλά παροχής υπηρεσιών. Και από υπηρέτες αυτή η χώρα άλλο τίποτε. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με μεγάλη σιγουριά βάζουμε τις υπογραφές μας κάτω από το «Τοις μετρητοίς» σα να μην είναι τίποτε το σπουδαίο. Ή μάλλον δεν είναι τίποτε το σπουδαίο. Το όνομά σου δεν έχει καμία βαρύτητα και το ξέρεις. Σήμερα το βάζεις εδώ, αύριο αλλού. Το όνομα ακολουθεί το έργο σου και από έργο πάσχουμε δεκαετίες. Κληρονομούμε σε αυτούς που θα έρθουν υπογραφές και είναι πραγματικά ειρωνικό όταν κάποτε για μία υπογραφή έπαιξαν κάποιοι το κεφάλι τους. Το «Επί πιστώσει» χάθηκε. Την αξιοπρέπεια την πουλάμε με τη μία. Φθηνά και επικινδύνως επιπόλαια.
Δεν έχω να νοσταλγώ τίποτε. Ήρθα, μεγάλωσα και θα φύγω μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο και σε μία ιστορική περίοδο που δεν θα αφήσει τίποτε στους επόμενους παρά μόνο στοίβες κομμένα τιμολόγια καμιάς προσφοράς, μόνο παροχής. Μη ανακυκλώσιμα και άκρως ραδιενεργά.

11 σχόλια:

kommatoskylo είπε...

Simple παραδίπλα από την στοίβα με τα ΤΠΥ και τις ΑΠΥ ετοιμάζουμε μια άλλη στοίβα. Και είμαι σίγουρος ότι θέλεις και εσύ να μπεις στο κόλπο.

Επίτρεψέ μου να πιστεύω ότι κατά βάθος θέλεις - όπως κι εγώ και πολλοί άλλοι - να συντάξουμε πρωτόκολλα καταστροφής και να στείλουμε τα πουλημένα τους κορμιά εκεί που ανήκει και το πνεύμα τους... στα σκουπίδια

Iptamenos Ollandos είπε...

Κλέψαμε το παρελθόν και υποθηκεύσαμε το μέλλον, για να ζήσουμε εμείς καλύτερα και αυτοί όπως τα βγάλουν πέρα ο καθένας. Και δεν είναι που δεν ξέρουν να ζήσουν παρά μόνο φαντάζονται ότι ζουν καλύτερα, είναι που αυτό το παραμύθι θα έχει πολύ άσχημο τέλος...

Ανώνυμος είπε...

Γιατι ραδιενεργά τα τιμολόγια παροχής υπηρεσιών ? Σημειωτέον, υπάρχει και ευγενής υπέρ του κοινωνικού συνόλου παροχή υπηρεσιών κι ας μην αναγνωρίζεται σχεδόν ποτέ αφού σχεδόν πάντοτε είναι μιά μοναχική ιστορία κάποιου μεμονωμένου. Τι θυμήθηκα με τα ραδιενεργά σου. Ο Μητσοτάκης ήθελε να κάνει πυρηνικό εργοστάσιο στην Κάρυστο για να κονομήσει τ' άντερά του μαζί με τον ανηψιό του ειδικό τέτοιο επιστήμονα. Το σχέδιο αυτό σταμάτησε με επί τούτου διαρροές στον τύπο κι ύστερα από λίγο έπεσε εκείνη η διακυβέρνηση. Το πρόβλημά μας στην ελλάδα είναι πως όσοι είναι φιλότιμοι παραμένουν ανεξάρτητοι μεμονωμένοι. Οσο λιγώτεροι τέτοιοι υπάρχουν στην πιάτσα τόσο πιο ...μεμονωμένοι !

Αγης Γηος είπε...

Μακάρι πολλοί από μας να είχαμε την ευαλωσία ζωής και γραφής να κάνουμε τέτοιο απολογισμό.

BlackJack είπε...

Έτυχε χθες να παρακολουθήσω ένα θεματάκι στην τηλεορασούλα μου με θέμα την κατάθλιψη...

Η συνολική αναφορά, τέλος πάντων, περιελάμβανε τους ρυθμούς και την ποιότητα ζωής, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την κοινωνική θέση και άλλους παράγοντες που την προκαλούν.

Κανείς όμως ποτέ δεν μίλησε, όχι μόνο στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, για την κατάθλιψη που πηγάζει από την απογοήτευση κάποιων ανθρώπων που ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά, αλλά δεν τους το επιτρέπουν.

Διαφορά, που δε χρειάζεται να αναλύεις τη θεωρία της σχετικότητας για να την καταφέρεις...Διαφορά σε ολα τα επίπεδα...στη ζωή σου, στους γύρω σου...Αρκεί να σου δωθούν στοιχειώδη εφόδια και σχετική ελευθερία, προκειμένου να τραβάς μπροστά και να μην πισωγυρίζεις.

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, δεν υπάρχει περίπτωση να 'ευτυχίσουν' στην κοινωνία, ο θεός να την κάνει, που ζούμε.Ακριβώς, διότι ξεχωρίζουν από το σωρό, γεγονός που τους καθιστά από επικίνδυνους έως εγκληματίες.Ακόμη και όταν έχουν την ψευδαίσθηση πως κάτι κατάφεραν, πάντοτε θα υπάρχει ένα χέρι να τους ρίξει ένα κατακέφαλο ή ένα συγκαταβατικό χτύπημα λύπησης στην πλάτη επιφέροντας το ίδιο αποτέλεσμα...ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΜΙΖΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

Δυο δρόμοι υπάρχουν λοιπόν για αυτούς τους 'εκλεκτούς'.

Είτε θα προσαρμοστούν ξεχνόντας τα όνειρά τους, οπότε θα γίνουν του σωρού κι επόμενα μικρό το κακό για το σύνολο...Είτε θα σαλτάρουν και τα ρέστα δικά τους...

Εδώ είμαστε λοιπόν...ΑΝ ΣΑΛΤΑΡΟΥΝ???!!!

simple man είπε...

kommatoskylo,
άλλο τι θέλω και άλλο τι είναι εφικτό. Θεωρείς ότι τα παιδιά αυτών που μεγάλωσαν σε ένα σπίτι που θεωρεί ότι το πούλημα είναι δεδομένο για να "ζήσεις", θα αλλάξουν τρόπο σκέψης; Δυστυχώς ο βάλτος όπως και το "βόλεμα" κληρονομείται. Επειδή έχουμε κάποια ηλικία θα σε ρωτήσω κάτι: Ποιος από την παρέα σου στα 17 ήθελε να "βολευτεί"; Ρώτα τώρα τα 17χρονα τι θέλουν να κάνουν μετά το σχολείο. "Δημόσιο", θα σου απαντήσουν, "το κανόνισε ο μπαμπάς".

Iptamene,
μακάρι να ζήσω το τέλος αυτού του παραμυθιού. Τότε που ο "κακός" ο λύκος θα φάει την χαζοχαρούμενη Κοκκινοσκουφίτσα.

Ανώνυμε,
Μάλλον εννοείς την προσφορά υπηρεσιών. Είναι μεμονωμένη και χαρακτηρισμένη από το "κοινωνικό" σύνολο ως γραφική. Στην προσφορά δεν κόβεις τιμολόγιο γιατί δεν περιμένεις το αντάλλαγμα. Τόσο γραφικός είσαι που από μεμονωμένος γίνεσαι απομονωμένος.

Αγης Γηος,
Είτε τον κάνεις δια της γραφής είτε διά της σκέψης το αποτέλεσμα είναι το ίδιο:Δεν θα έχεις να νοσταλγείς τίποτε.

simple man είπε...

Black Jack,
είτε να Σαλπάρουν...για αλλού.

neotera είπε...

Μπορείς και ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ότι κάτι κάνεις ως άσκηση, για να μη σκουριάζεις . Οπως συχνά οι άνθρωποι που έχουν χάσει την ελευθερία τους ένα πράμα...

Ανώνυμος είπε...

Στην μέχρι τώρα πορεία μου είδα ανθρώπους να έχουν την εικόνα
να του βασιλιά πάνω από το μαξιλάρι τους και τους ξανασυνάντησα πρωτοκλασάτα μέλη τουπασόκ(γεια σου Πλάτανε),είδα αριστερούς που έφαγαν ξύλο να γίνονται αξιωματικοί στο στρατό,είδα βολεμένους να μου πουλάνε υψηλή θεωρία,και τι δεν είδα.Είδα όμως και κάποιους που δε βολεύτηκαν να τρώνε άλλους 6 μήνες φυλακή στο στρατό γιατί είπαν ΟΧΙ,τους είδα να δουλεύουν μέχρι τελικής πτώσεως,να κάνουν οικογένεια, να βοηθούν ανθρώπους και να τους ειρωνεύονται που δεν ήταν αρκετά 'έξυπνοι'και να αντέχουν.Απ'αυτούς τους ταπεινούς παίρνω κουράγιο και σοφία.Μακάρι να υπάρχουν ως φωτεινό παράδειγμα υπερηφάνιας και δουλειάς για το κοινό καλό.EL

simple man είπε...

neotera,
τυχεροί όσοι έχασαν την ελευθερία τους. Αυτό σημαίνει ότι κάποτε την είχαν.

Εl,
Αυτοί όλοι που αναφέρεσαι είχαν ένα ελάττωμα το οποίο τονίζεις ως προτέρημα: Ηταν ταπεινοί. Προσωπικά θεωρώ ότι ο άνθρωπος απαγορεύεται να είναι ταπεινός όταν ζει και πράττει με αξίες.Ίσως η δική τους ταπεινότητα μέσα στις δεκαετίες έφεραν τα πράγματα στο σημείο που είναι σήμερα: Οι τιποτένιοι να μας καβαλήσουν.

Γ.Ε. Βλαχόπουλος είπε...

Τον προσωπικό του πόνο λέει. Και εντελώς παθητικά. Δεν είναι σάλπισμα εθνεγερσίας αυτό. Είναι προτροπή υποταγής. Πριν απ` τη θύελλα προηγείται πάντα νηνεμία. Δεν είναι ο λαός έτσι. Μόνο οι «καλοί» αστοί (και όχι όλοι). Έρχεται η ώρα που οι εξουσιαστές - μαριονέτες ούτε τους πιλότους του ελικοπτέρου της φυγής τους δε θα μπορούν να εμπιστευθούν.
Έστ` ήμαρ, ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσεται