Το πρόβλημα...blogger

// // 11 comments
Τελευταία έχει ξεσπάσει διαμάχη για τους bloggers και τα τεκταινόμενα στο «χώρο». Θα προσέξατε βέβαια ότι τη μεγάλη φασαρία την κάνουν άνθρωποι των ΜΜΕ. Με τους bloggers σίγουρα δεν μπορείς να συμφωνήσεις σε όλα. Όμως σε ένα μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι. Η ελευθερία που προσφέρει προς το παρόν o «χώρος» και εκφράζεται από τους bloggers ενόχλησε πολλούς. Ουσιαστικά όμως δεν τους ενόχλησε ο λόγος, αλλά ο αντίλογος.

Μέχρι σήμερα τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαθλίωσης) δεν είχαν αντίλογο.
 Πάρτε για παράδειγμα τα κρατικοδίαιτα κανάλια, έντυπα, ραδιόφωνα και άλλα, όπου ο κάθε εγκάθετος κομματόσκυλος εφάρμοζε τη γραμμή τού εκάστοτε εξουσιαστή. Μήπως θέλετε να μιλήσουμε για τα ιδιωτικά μέσα; Ο κακός χαμός και εκεί. Όλοι αυτοί λοιπόν έκαναν τη δουλίτσα τους χωρίς αντίλογο και ξαφνικά βρέθηκαν χιλιάδες φωνές που τους ξεβράκωσαν. Οι εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες των ιστοσελίδων δεν στέρησαν μόνο έσοδα από τους «παραδοσιακούς», υπάρχει και ο φόβος να «μην περάσει η γραμμή» από την οποία βγάζουνε το παντεσπάνι τους.
Είναι τόση μεγάλη η αγωνία των τηλεοπτικών καταρχάς, «δημοσιογράφων» που προσπαθούν να μπούνε στο παιχνίδι του διαδικτύου «χτίζοντας» τις δικές τους, παράλληλες των εκπομπών τους, σελίδες. Το να βγάζεις σκάνδαλα καλυπτόμενος κάθε φορά από διαφορετικό κόμμα με τις πλάτες του καναλάρχη ( οποίος τα «παίρνει» από τον εντολέα πολιτικό και τα δίνει σε δικηγόρους για να βγάλουν τον «μέγα ρεπόρτερ» δημοσιογραφάρα, αδιάφθορο και ήρωα) είναι πανεύκολο. Αν αρχίσουμε να αριθμούμε δημοσιογράφους που θα «έκαιγαν» ανθρώπους της εξουσίας με στοιχεία, αλλά αντί γι’ αυτό είδαν την πόρτα του Μέσου, θα μας πάρει το πρωί. Αυτή η «τσίχλα» των αδιάφθορων του χώρου είναι σαν να λες: «Σκατά με άρωμα μέντας». Τα blogs προς το παρόν δεν έχουν κάμερα και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τους bloggers και μειονέκτημα για το δημοσιογραφικό μόντελιγκ γιατί το θέμα δεν είναι τί θα πω αλλά «πώς θα βγω».
Το δεύτερο χτύπημα έγινε στην έντυπη δημοσιογραφία. Αφού δεν κατάφεραν να τραβήξουν κόσμο στα περίπτερα ούτε όταν σου έκαναν δώρο χύτρα ταχύτητος, αντιλήφθηκαν ότι διώχνοντας αρθρογράφους με ούμπαλα και ρεπόρτερς με τσαγανό, οι εφημερίδες τους μόνο για να τυλίγεις αβγά από το χωριό κάνουν. Αν εξαιρέσεις τρεις αρθρογράφους (π.χ τον κ. Χ. Γιανναρά), τα υπόλοιπα θέματα είναι αντιγραφή θεμάτων εφημερίδων του εξωτερικού. Και αυτό γιατί οι δημοσιογράφοι των ξένων εντύπων είναι κατά πλειοψηφία free lancers και αυτό σημαίνει ότι αν έχεις το θέμα, έχεις δουλειά και δεν τους νοιάζει είσαι - δεν είσαι «γιος παλαιού συναδέλφου». Μπορεί να έχουν τους χαρτογιακάδες τους και αυτοί αλλά τα φράγκα στην εφημερίδα θα τα φέρει και θα τα πάρει όποιος βάζει το χέρι του στην φωτιά.
Οι bloggers έκαναν καλή δουλειά γιατί ξεκόλλησαν ένα μεγάλο κομμάτι Ελλήνων από τις fast food ειδήσεις και κάθε φορά που γράφουν, κάνουν τον αναγνώστη του post να ψάχνει. Και όταν αρχίσεις να ψάχνεις σκέφτεσαι και όταν σκέφτεσαι έχεις άποψη (μεγάλο αμάρτημα για τους καρεκλοκένταυρους).
Είναι σίγουρο ότι οι «παραδοσιακοί» θα φωνάξουν κι άλλο, θα κάνουν τα πάντα, γιατί προς το παρόν τουλάχιστον δεν τον ελέγχουν το «χώρο». Ομάδες ανθρώπων που καταπιέστηκαν από την επιβολή του «ξέκωλου» συναντήθηκαν τρομάζοντας τους «ρυθμιστές» με τον αριθμό τους. Άνθρωποι που μπήκαν στο περιθώριο επειδή δεν «εξυπηρετούσαν» βγήκαν στην επιφάνεια. Τέχνη και άλλα πολλά που μας στερούσαν εξωνημένοι «διανοούμενοι» και γλείφτες του συστήματος τώρα τα δίνεις ή τα παίρνεις αν το επιθυμείς. Θυμηθήκαμε το τι σημαίνει επιλογή στη ζωή, γιατί μας τη στερούσαν με την επιβολή.
Το μόνο όπλο των αγγελιοφόρων (γιατί δημοσιογράφοι δεν είναι ούτε κατά διάνοια), είναι να βάλουν στους bloggers το σαράκι που λέγεται «πρωτιά». Είναι κάτι σαν την AGB. Πόσες επισκέψεις έχει, αν βγάλει πρώτος το θέμα, αν μένουν πολλή ώρα στο blog. Αυτό το παιχνίδι, αν το παίξουν με τους επαγγελματίες του έξω χώρου, θα το χάσουν σίγουρα. Η ποιότητα του θέματος και της είδησης είναι το ζουμί και εκεί την πάτησαν οι μιντιάδες. Μην την πατήσουμε κι εμείς. Γιατί όπως έλεγαν και οι παλιοί: «Αν δεν έχεις να πεις κάτι, μην λες τίποτε»

11 σχόλια:

citypress-gr.blog είπε...

ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΜΑΓΚΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ ΟΛΟΙ ΕΔΩ ΜΕΣΑ.

Simple Man είπε...

Ας ΤΟ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ αγαπητέ city, τουλάχιστον όσο ακόμη τα πληκτρολόγιά μας είναι ελευθερα.

Ανώνυμος είπε...

Καἰ βἐβαια ανησυχοὐν ,γιατἰ δἐν βλἐπουμε ειδἠσεις(παρἀ μὀνον τὀν Χατζἀρα),γιατἰ δἐν αγορἀζουμε εφημερἰδες(εκτὀς ἀν θἐλουμε νἀ τυλἰξουμε κατσἰκι γιἀ τὀν φοὐρνο),καἰ διαβἀζουμε τὀν Δελαστἰκ καἰ τὀν Γιανναρἀ απὀ τἀ Blogs.
Ας'τους νἀ ψἠνονται στὀ ζουμἰ τους,ἀν κἀνουν τἰποτα,κακὀ τοὐ κεφαλιοὐ τους,θἀ βροὐμε ἀλλο τρὀπο επικοινωνἰας.
Καἰ θἀ επαληθευθἠ ὀ Κἰζιγκερ ποὐ εἰπε ὀτι εἰμαστε δυσκολοκυβἐρνητοι.Ελπἰζω νἀ επαληθευθἠ μὀνο σἐ αυτὀ.

Simple Man είπε...

Σωστός, ανώνυμε 4.15 άφησέ τους να ροδοκοκινίσουν απο το κακό τους. Φυσικό είναι αφου τους προαναφερόμενους τους βρίσκω στο δίκτυο, γιατί να φορτωθώ 10 κιλά χαρτί. Το μόνο που λυπάμαι είναι τα δάση που καταστρέφουν για να τυπώσουν τις "εφημερίδες" τους.

Ανώνυμος είπε...

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΝΑΠΝΟΗ!!!ΔΕΚΑ ΦΩΝΕΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ!!!!ΑΕΡΑΚΙ ΙΔΕΩΝ ΠΟΥ ΣΕ ΔΡΟΣΙΖΕΙ!!!ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ!!!!!ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ!!!!

Simple Man είπε...

Ανώνυμον 6:55 Ευστοχα περιέγραψες έναν πραγματικό blogger.

maximos είπε...

Μέσα στην Ελλάδα της παρακμής μία πλημμυρίδα σκανδάλων έχει πνίξει τον πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Κόμματα γερασμένα και διάτρητα που έχουν μετατραπεί σε αντίπαλα στρατόπεδα και με σημαία τους τα πάθη ξεπουλάνε τις ελπίδες των Ελλήνων καλλιεργώντας τον πλέον άκριτο φανατισμό, γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να προσφέρουν. Οι κοσμοπολίτες(κλικ), κρύβοντας το μπάσταρδο πρόσωπό τους πίσω από ψευδεπίγραφα ιδεολογήματα, νεοφιλευθερισμός, Democracy, παγκοσμιοποίηση.., έχουν κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας και της ελληνικής κοινωνίας μέσα από εφημερίδες, περιοδικά, το χαζοκούτι και τα παρακρατικά τσιράκια τους, τύπου Antifa έχουν επιστρατευθεί να τον φέρουν εις πέρας. Τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία έχουν αλωθεί από τις καλά οργανωμένες συμμορίες του Νεοταξίτικου παρακράτους(κλικ). Οι κοκότες πολυτελείας κατασκευάζουν νέες ιδέες και διαφημίζουν ανεξέλεγκτα το πύο της σαπίλας και της προστυχιάς σαν πρότυπα μιας δήθεν "νέας εποχής". Τα προπαγανδιστικά ιερατεία των ΜΜΣ(κοταδισμού) θέλουν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες απλούς θεατές των εξελίξεων, αδρανοποιημένο καταναλωτή των μύθων τους, εττικεταρισμένα αντικείμενα.

Στην Ελλάδα του σήμερα έχει συντελεσθεί μια οργουελικού τύπου αλλοίωση και διαστρέβλωση των εννοιών. Η βία ή τα συγκεκριμένα ποσά βίας(Κλικ) χαρακτηρίζονται "πολιτικό γεγονός" , η κατάληψη και καταστροφή "διαμαρτυρία", η παρανομία "ανυπακοή", το 'έγκλημα "παράβαση", η εγκληματικότης "παραβατικότητα", ο νόμος "αυθαιρεσία" η νόμιμη εξουσία "αυταρχισμός". Ο Έλληνας άνθρωπος του 21ου αιώνα είναι ένα ηθικό ναυάγιο. Ζει ενστικτωδώς τον "θάνατο του Έθνους", στερείται κάθε αναφορά του βίου και με κοκαλωμένη ψυχή δεν υποψιάζεται τα μεγάλα ερωτήματα και δεν τα θέτει ποτέ στην ψυχή του. Για την αλλοίωση αυτή του Έλληνα ανθρώπου το έδαφος είναι έτοιμο. Η επιχείρηση "καμμένη γη" που προετοίμασαν οι εγκάθετοι των "εθνικών" και πλανητικών νταβατζήδων έχει ολοκληρωθεί. Σήμερα ο κόσμος της Ελλάδας παρουσιάζεται αδειανός και η πίστη στο Έθνος που χαλύβδωσαν οι αγώνες της Φυλής έγινε συντρίμμια.

Αν όμως η πίστη έχει τραγικά υποχωρήσει αφήνοντας ερημωμένες τις συνειδήσεις, η αγάπη προς αυτήν την πατρίδα που είναι υπόθεση και κοινωνική συμπεριφορά παραμένει ισχυρή. "Σε τούτο το λαό, ο δεσμός του αίματος, εξακολουθεί πάντοτε να είναι τρομακτικά ιερός, όπως άλλοτε. Ο οίκος και το γένος δένουν τους ανθρώπους με αλυσίδες βαρύτατες, άλλοτε χρυσές και άλλοτε μολυβένιες"* Δολοφονήθηκε ο νομοθέτης αλλά ο νόμος του παραμένει δρών, ισχυρός και ρυθμίζει όχι πια την συμπεριφορά των ανθρώπων αλλά την στάση απέναντι στην επέλαση της Νέας Τάξης.

Στο σημερινό κόσμο που κινείται σ΄ένα συνεχές ημίφωτο, η αίσθηση μιας κοινωνίας χωρίς σκοπό, χωρίς πίστη, που σαν καράβι σέρνεται από θάλασσα σε θάλασσα χωρίς δρομολόγιο, με σπασμένες πυξίδες, εγκαταλειμμένο στα κύματα εκφράζει μία συγκλονιστική απουσία που εκβάλλει κατ ευθείαν στην σπουδαιότητα των Πατριωτικών ιστοσελίδων.
Οι Πατριωτικές ιστοσελίδες αποκτούν μία σπουδαιότητα εφάμιλλη, αν όχι υπερβολικά μεγαλύτερη από εκείνη του κανονιού που γκρέμισε τον Μεσαίωνα, της τυπογραφίας που διέλυσε την απολυταρχία.

Οι πατριώτες στις ιστοσελίδες τους δεν κατασκευάζουν τον λόγο τους. Σε αντίθεση με τα αναξιοπρεπή μηρυκαστικά της σεσημασμένης δημοσιογραφίας και των τηλεαστέρων της "ενημέρωσης" που ξεσκονίζουν τις εξουσίες που διαχειρίζονται το σύστημα της σήψης. Οι Έλληνες πατριώτες τον λόγο τους τον γεννούν. Πετιέται, κόβεται από μέσα τους, όπως τα μάρμαρα του Παρθενώνα, οι πέτρες των Βυζαντινών Ναών από τα λατομεία. Κινητήρια δύναμης είναι το πάθος για την Ελλάδα σαν τρόπος και σκοπός ζωής. Ενα πάθος μέσα στο οποίο συγχωνεύονται όλα τα πάθη όλες οι φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο, για το μέλλον. Τα κείμενα τους δεν είναι πλασμένα με "ψυχραιμία υπολογισμένη" ή "επιμελημένα". Κυριαρχούνται από το δαιμόνιο της φυλής. Επιμένουμε σ' αυτή τη λεπτομέρεια, γιατί τα κείμενα τους και στο σύνολο τους και στις λεπτομέρειες, και με ό,τι φανερώνουν και σε ό,τι κρύβουν , είναι κείμενα, είναι καρπός αληθινής χειροπιαστής ανιδιοτελούς αγάπης γι αυτήν την ξέρα που κατοικούμε.

Αυτή η ανιδιοτελής αγάπη που διακλαδώνεται μέσα στα κείμενα τους, ανασηκώνει τους πατριώτες μπλογκερς από το επίπεδο της τυφλής και στενής υποταγής, στα ποικίλα κέντρα εξουσίας, που διακρίνει την πλειονότητα των δημοσιογράφων, δημόσιων διανοούμενων και "πολιτικών αναλυτών". Απαλλαγμένοι από εκλεκτικές συγγένειες και το κόστος ζωής που επιβάλουν στις επαγγελματίες πουτάνες της πληροφόρησης τις αγωνιώδεις αναζητήσεις διεξόδων που εξαπατούν. Οι πατριώτες μπλογκερς μας δίνουν όλη τη ζέστα και την ασπαίρουσα αρετήν του "η Ελλάς απαμύνεται την δεσποσύνην ", αλλά και μαζί την ψυχική αγωνία του ανθρώπου που είναι αναγκαστικός κληρονόμος και δια των γενεών μεταδότης και πολλαπλασιαστής του "μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστιν η πατρίς και σεμνώτερον και αγιώτερον και έν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ΄ανθρώποις τοις νούν έχουσι..."

*Μ. Καργάτση, Η Μεγάλη Χίμαιρα

Simple Man είπε...

Όπως ακριβώς τα λές και συγνώμη που δεν σου απάντησα.

AUTOCARNET BLOGGER είπε...

Θα συμφωνήσω με όλους αλλά πολύ φοβάμαι ότι το να μας "χτυπήσουν" με νομοθετικά παραθυράκια...και τέτοια συναφή κολπάκια είναι θέμα χρόνου. Μήπως πρέπει να αποκτήσουμε συνδικαλιστικό όργανο, κάτι σαν Ομοσπονδία έτσι για να φυλάμε και τα νώτα μας;

Simple Man είπε...

Προσωπικά όταν ακούω για συνδικαλιστές αγαπητέ AUTOCARNET BLOGGER βγάζω σπυράκια αναφυλαξίας.Το λόγο τον καταλαβαίνεις. Μόνο με το μυαλό μας μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε.

scepticusbatsicus είπε...

Eπίκαιρο , μετά και από την πρόσφατη βεβήλωση του ("δικαίως"?!) νεκρού Γκιόλια από τον συμπαθή κατα τ'άλλα Πορτοσάλτε..
Επίσης ενδιαφέρον :
http://www.adesmeutoslogos.co.cc/2010/05/blogs_22.html